فراموشی بهانه ماست.

مرض،بهانه است.

بهانه، مرض است.

ندیدن،فراموشی است

یا که فراموشی،ندیدن است !

من به بازی نمی گیرم،بازی را

باز زندگی می کنم،بازی را

پس می بازم.

می خواهم سیل باشم،روان،

بلغزم ،

غوطه خورم،

وغرق شوم.

لحظه را می بازم اینک،باز این بار،باز دیگر بار می بازم.

لحظه ها را.

سنگین است.شانه هایم می لرزد.

به عقب می کشدم.

چشم هایم سنگین است.

خواب می خواهم ،آرام.

با آوازی غم ناک

غم ناک

و به عمری سخت دراز و فرساینده.

احمد شاملو

بگذار هیچ کس نداند،هیچ کس!و از میان همه ی خدایان،خدائی جز فراموشی بر این همه رنج آگاه نگردد. 

احمد شاملو

آ مدن..

رفتن.

شدن ها... افتادن ها...

 ماندن ها...

بودن ها...

هستن ها.

سپری شدن روزگار مطمئن بود

می شد جاری بود و به انتهائ در دوردست نیاندیشید 

حال دوره ای است که از خط پایان گذشته ای

قبل از آغاز در پایانی

نقطه آغازی نیست

همواره در پایانی

فقط طرح یک لبخندی

تصویری تخت

حالم بد از این همه لخت بودن

بهم یه پتو بدین...

فرار کردم از رژه بی اجازه آدم ها

که با یک لبخند

براشون می شی سنگفرش

از روت رد می شن و هر جا رو که بخوان فشار می دن

می رن و می آن

تو هر درزی یه سنگ خرده می اندازن...

یه تف گنده

بهم یه پتو بدین...

این همه حجم بی شرمی رو می اندازن تو بغلت

دیگه حتی می ترسی از سایه خودت

دیگه حتی می ترسی از اسمت

چون یه کلیدی

پیدات می کنن

بعدش باهات هر دری رو که بخوان باز می کنن

بهم یه پتو بدین...

هی توت چنگ می زنن

از پیش ،از حال ،از پیش رو

بهم یه پتو بدین...

نه مربعی نه مثلث

ضلع هاتو می شکونن

خرابت می کنن،دوباره از نو می سازنت

بهم یه پتو بدین...

نمی ری ، بازم می آن

هر چه نزدیک تر

حالا دارن می شکافنت

درزهات باز،باز...

شاید اون زیر ، زیر

بهم یه پتو بدین...